ستایش

قرار است امشب دو ماهي بميرند که

 ديگر سراغي ز دريا نگيرند قرار است

 چشمان ما بسته گردند اگر چه پر از

 آرزوهاي پيرند و بوي جهنم که آيد از اين

 شهر و مردان اينجا چه نا سر به زيرند تمام

 فصولي که مي آيد امسال بدون شک از

 ابتدا سردسيرند بعيد است امسال دستان

 سردم بدون بهار شما جان بگيرند و يک

 سال ديگر گذشت و نفسهام از اين لحظه

 هاي پر از غصه سيرند شب سرد و بي

 انتهاي زمستان قدمها مردد ولي ناگزيرند

 دو خط موازي رسيدن ندارند دو خط موازي

 فقط هم مسيرند.......

جنس تنهایی من تنگی شیشه ای ست

 تا کی باید بگویم که عاشقم ، ولی یک عاشق تنها ،

عاشقی که معشوقش در کنارش نیست!

تا کی باید به انتظارت زیر باران بنشینم و همراه

با آسمان بنالم و ببارم؟ .... 

و تا کی باید با دستهای خالی ، با آغوش سرد ، با

 دلی خالی از آرزو و امید ، با چشمانی

 خیس و شاکی زندگی کنم؟ 

شبی با خیال تو همخونه شددل

نبودی ندیدی چه ویرونه شد دل

                                           نبودی ندیدی پریشونیامو